Pijnfilosofie

Pijn is een natuurlijke boodschapper die je iets waardevols heeft te vertellen, net zoals al onze andere gevoelens en of moties. Hij kan helaas niet praten dus communiceert jouw lichaam naar jou m.b.v. gevoel. Zodra je de boodschap die pijn heeft te vertellen hebt ontvangen is het gevoel ook niet meer nodig en ervaar je vaak een gevoel van vrijheid bij afwezigheid van de pijn. Als je alle boodschappen in je lichaam kunt ontvangen en voelen dan ben je compleet.

Voorbeeld

Als je (met je ogen dicht en dus niet nadenkt) een brandende lucifer vasthoudt dan zal je automatisch loslaten op het moment dat de vlam je vingers bereikt. Je hebt de vlam niet gezien en je hebt er niet over nagedacht maar alleen maar gevoeld. In het midden van de pijn gebeurt dit vanzelf zonder dat je nadenkt. Loslaten is een gevolg van het voelen van deze pijn. Pijn en loslaten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het is dus belangrijk om pijn te voelen zodat je de boodschap kan ontvangen waarna je lichaam als vanzelf loslaat. Pijn is dus fijn. Daarom brengt je lichaam je vaak ook terug naar pijn totdat je hem hebt gevoeld om los te laten wat je hebt los te laten. Ons lichaam zit dus ongelooflijk mooi in elkaar. Er zijn helaas ook mensen die een zenuwaandoening hebben zoals HSAN waardoor ze geen fysieke pijn kunnen ervaren. Zij missen daardoor vaak ledematen zoals vingerkootjes omdat ze niet op tijd (bv een lucifer) kunnen loslaten. Als je de pijn niet wilt of kunt voelen dan heb je pas echt een probleem. Als je niet wilt of kunt voelen dan zal je vaak lijden.

Pijn is biologisch gezien informatief van aard maar kan ook zijn adaptieve functie verliezen en wordt dan een pathologische aandoening die de kwaliteit van ons leven kan beïnvloeden. Zowel emotionele als fysieke pijn ‘bewandelen’ overigens dezelfde zenuwroute en bloedpatronen in onze hersenen. Daar zit dus geen verschil tussen.  

Onze wereld

Het voelen van pijn is dus heel belangrijk om letterlijk en figuurlijk te kunnen loslaten. Loslaten is dus niet iets wat wij met ons verstand (neocortex) kunnen doen maar alleen in ons limbische en/of oer brein. Als kind in een afhankelijke relatie sluit je je soms af voor gevoel en door die dissociatie (bevriezing) reageer je niet wat op dat moment een hele nuttige overlevingsstrategie kan zijn maar wat je in de toekomst danig in de weg kan zitten. Het vereist tegenwoordig ook moed om jezelf toe te staan om pijn te voelen want we leven in een wereld die gekenmerkt wordt door heel veel (commerciële) prikkels. Het is dus begrijpelijk dat we niet ook nog eens pijn en angst willen voelen maar om daar afstand van te willen nemen. Hierdoor nemen we ook afstand van onszelf want de pijn en angst zit ook in onszelf. Hierdoor ontstaat een innerlijke dualistische strijd en creëren we dus voor onszelf een probleem. We zijn vaak pijn mijdend en minder geneigd om open te staan voor de prikkel pijn die in essentie alleen maar een boodschap heeft. Eten, drugs, drank etc. werken op korte termijn verdovend maar zijn op lange termijn juist contra productief. Zo’n quick fix past helaas overigens wel in de hedendaagse maatschappij maar ook hier is het spreekwoord “zachte heelmeesters maken stinkende wonden” van toepassing. Voor jezelf de tijd nemen om in de kern van je pijn te gaan staan en volledig te voelen wat er te voelen valt zal automatisch doen loslaten want zo zitten wij evolutionair nu eenmaal in elkaar. Bevrijding en een lichter leven is het gevolg.  

Besteed dus aandacht aan de boodschapper pijn want hierdoor kun je goed voor jezelf zorgen. Soms zijn we bang voor de pijn en proberen we ons uit angst hiervoor af te sluiten. Daardoor sluit je je ook af voor jezelf en voel je op een gegeven moment niets meer, dus ook geen liefde. Omarm dus alles wat je lichaam aan jou te vertellen heeft, want elke boodschap is welkom en zal je verder helpen. Wees niet bang want je lichaam weet wat te doen met pijn. Je hoeft dus niet te denken maar je hoeft alleen maar te vertrouwen op je oeroude gevoel. Het gevoel pijn ontstaat namelijk in het limbische deel van je brein (genetisch ongeveer 2 miljoen jaar oud) en dat kun je met je neo cortex (amper 200K jaar oud) om die reden dus niet wegdenken.  

Als je de pijn uit de weg wilt gaan dan lukt dat maar tijdelijk. Je lichaam wil gewoon dat je de boodschap begrijpt en het signaal ontvangt en gaat daar net zo lang mee door totdat je open staat voor zijn boodschap. Soms zoekt je lichaam zelfs steeds dezelfde pijnlijke situatie op totdat je het eindelijk hebt durven voelen om het los te laten. Zo mooi zit ons lichaam in elkaar dat het wacht totdat je zover bent.  

Gevoelens zijn bedoeld om te voelen en zijn vrij, vrij zoals
vogeltjes in de lucht, op en neer in hun ongrijpbare vlucht. Als je gevoelens echter
wilt controleren dan ga je ze daardoor juist vasthouden en hiermee creëer je een
probleem voor in de toekomst.

Als je geen pijn wilt of kunt voelen dan blijf je lijden want dan heeft de pijn jou i.p.v. dat jij pijn hebt. Als je evenwel de moed hebt om te voelen en midden in de pijn te gaan staan dan is een onmetelijke vrijheid jouw deel. Een groter contrast van pijn naar vrijheid is met ons dualistisch brein niet denkbaar en je ervaart wat het gevoelsmatig is om 1 geheel te zijn. Vanaf dan is liefde naar een liefdespartner ook echt zuiver vanwege het ontbreken van ruimtes & behoeftes die niet meer door een ander moeten worden opgevuld. Het leven is alsdan een onverwacht geschenk en het is een wonderlijke rijkdom om gevoelens en emoties in onszelf te mogen voelen en ervaren.  

Loslaten

Het loslaten gaat je niet lukken als je jezelf dit tot doel stelt. Als je echter de moed hebt om de pijn tot op het diepst in zijn kern (midden in de vlam) te omarmen en voelen dan is loslaten het automatische gevolg omdat loslaten zit besloten in pijn voelen. Net zoals het voelen van pijn (limbisch) van het vlammetje van de lucifer je automatisch doet loslaten. Pas achteraf besef je met je verstand (neo cortex) wat er is gebeurd.  

Zoek en voel de beangstigende pijn in jezelf. Laat hem daardoor als vanzelf los en voel de vrijheid en ruimte in de rust. Alsof je van binnen schoon wordt gebrand. Gevoelens zijn bedoeld om te voelen, daarom heten ze ook zo. Voelen van je gevoelens is een natuurlijke manier van omgaan met je pijn want anders wacht je lichaam net zo lang totdat je zover bent om ze te voelen. Pijn is niet bedoeld om te hebben maar om te voelen. En als je hem voelt dan heb je hem los gelaten want anders heb je niet echt gevoelt. De functie van pijn is krachtig informeren om daarna weer te verdwijnen. Taak volbracht. Loslaten van pijn ligt in de pijn zelf besloten. Die kwaliteit hebben wij allemaal in ons. Helaas verwarren we soms het voelen van pijn met de angst voor de pijn. De focus ligt in deze maatschappij vaak op het niet willen voelen van pijn. Zodra je je hebt laten informeren door de signalerende werking van pijn is de functie van pijn uitgewerkt en is deze gelijk verdwenen. Als je bang bent voor de gevoelens van pijn dan ben je vaak ook bang voor de gevoelens van liefde. Vaak vereenzelvig je je daar dan ook mee en ervaar je het als Hebben van pijn en daarom draag je het zo lang met je mee.  

Hoe dan en hoe kom je bij je gevoel?

Verzamel dus je moed om je angst te omarmen en de pijn te durven voelen waardoor je loslaat. Het is dus voelen i.p.v. denken. Het verzamelen van moed is een proces op zich. Wat kan helpen is om dit te trainen door je verhaal aan anderen te vertellen. Wij zijn van oudsher sociale wezens en lossen veel samen op. Hulp van een professional is ook altijd aan te raden omdat die je kan helpen om bij je gevoel te komen (m.b.v. bv EMDR) en je verder in het proces kan begeleiden. Soms kom je ook beter bij je gevoel in een intense (liefdes)relatie omdat je dan meer open staat voor gevoel. Een andere manier om in je gevoel te komen is lichaamsgerichte therapie of om te leren om bij je pijn te blijven middels Zen in ijs.

Een ander voordeel van pijn voelen is dat het je daarna motiveert om jezelf verder te ontwikkelen. Het resultaat is dan meer compassie en liefde voor jezelf. Als je dat aan jezelf hebt gegeven dan ben je meer compleet en kun je het ook aan anderen geven. Als je dat niet bij jezelf ontwikkelt dan geef je misschien de pijn door aan anderen zoals je het zelf in het verleden ook hebt ontvangen. Als je deze cirkel doorbreekt dan breng je jezelf en anderen verder. Zonder pijn kan loslaten niet bestaan en andersom. Ze hebben elkaar nodig gelijk de dag en de nacht. Het mooiste inzicht is het besef en gevoel dat pijn en loslaten onlosmakelijk bij elkaar horen en daardoor 1 geheel vormen. Hoe meer je het als 1 geheel ervaart hoe minder grenzen er zijn en hoe meer ruimte er daardoor dus zonder die hokjes ontstaat. In die nieuwe ruimte is dan ook plaats voor wat er in de mens vanaf het begin aller tijden al thuis hoort en dat is universele liefde. Dat is wat verbinding in essentie doet: Liefde voor jezelf en daardoor tegelijk voor de ander want dat is hetzelfde.